Niemand ziet mijn perfect gevouwen handdoeken. En dat vreet aan me.

In drieën, gladde kant naar buiten, op kleur in de kast. Zo leg ik de handdoeken neer. Niemand die het ziet. En dat vreet aan me, om iets zo stoms als een handdoek.

Maar weet je wat het echte probleem is? Niet dat niemand het ziet. Dat ik het gezien wíl hebben. Dat ik een applaus nodig heb voor werk waar niemand om heeft gevraagd. En zolang je dat applaus nodig hebt, geef je je eigen kracht cadeau aan mensen die de lat niet eens zien liggen.

Voor wie vouw je ze eigenlijk?

Twee mogelijkheden, meer zijn er niet. Vouw je ze zo strak omdat een geordende kast jóu rust geeft? Dan is het klaar op het moment dat de kast dichtgaat. Je beloning is al binnen. Of vouw je ze voor de waardering van anderen? Dan heb je je geluk uitbesteed aan een publiek dat niet komt opdagen. En daar mag je boos over zijn, maar niet op hen. Op jezelf, want jij hebt de rekening geschreven die niemand kan lezen.

Je vouwt de handdoeken in drieën omdat jíj dat mooi vindt. De rest van het huis is met een scheve stapel net zo gelukkig.

Stop met die onzichtbare rekening

Dit is het punt dat pijn doet: je houdt een rekening bij die je nooit indient, en je bent gekwetst dat hij niet uit zichzelf wordt betaald. Je zucht, je hint, je hoopt dat iemand het opmerkt. Dat is geen kracht, dat is bedelen met de rug naar de deur.

Een sterke vrouw doet één van twee dingen. Ze zegt recht voor z'n raap wat ze wil, zonder gehint en gezucht. Of ze houdt haar mond en doet het puur voor zichzelf, omdat zíj het mooi vindt, en verwacht van niemand een woord. Wat ze niet doet, is de hoge lat stiekem aanhouden en vervolgens de wereld verwijten dat die niet applaudisseert.

Kies, en hou op met mokken

Dus kies. Vind je het echt belangrijk, dan is het van jou en van niemand anders, en dan hoef je er niks voor terug. Vind je het eigenlijk niet zo belangrijk, laat de lat dan zakken en kijk of iemand het mist. Meestal niet. Wat er verandert is niet het huishouden, maar de wrok die je met je meedroeg.

En als het écht scheef ligt

Draag jij structureel álles terwijl de rest achteroverleunt, dan is dat geen handdoekenprobleem, dan lig je jezelf als deurmat te vouwen. Dat los je niet op met nóg perfectere stapels, maar met een hard gesprek waarin je grenzen stelt. Perfectie is daar geen protest, het is overgave.

Bronnen

• Eve Rodsky, Fair Play (2019)
• Gemma Hartley, Fed Up (2018)
• Emma, You Should've Asked (2017)