Er zit geen deur tussen moeder en minnares, dus maak er zelf een

De kinderen liggen eindelijk boven. Je hebt de laatste beker weggezet, je zakt op de bank, en dan kijkt hij op een bepaalde manier op. En alles in je zegt nee, nog even niet, niet nog iemand die iets van mijn lijf wil.

Dat gaat niet over hem en het gaat ook niet over je libido. Het gaat over de tien meter tussen de wasmand en de slaapkamer, en dat je die in tien seconden moet afleggen.

Je bent niet op, je bent overprikkeld

Er is een woord voor waar je in zit: touched out. De hele dag is er aan je getrokken, op je schoot geklommen, aan je broek gehangen. Je lijf is sinds zeven uur vanochtend van iedereen geweest behalve van jou.

Wat dat zo uitputtend maakt, is dat het eenrichtingsverkeer is. Aanraking tussen twee volwassenen kalmeert allebei; de aanraking van een kind dat iets nodig heeft, kalmeert alleen het kind. Jij levert de hele dag en krijgt niets terug van hetzelfde soort. Vandaar dat je tegelijk kunt walgen van nog een hand op je arm en 's avonds toch een leegte kunt voelen die je niet kunt plaatsen. Je bent overprikkeld en je komt aanraking tekort, allebei tegelijk, en dat is geen tegenstrijdigheid maar precies wat je zou verwachten.

En hierbij hoort meteen de correctie op wat je waarschijnlijk van jezelf denkt: dit is geen laag libido. Dit is een zenuwstelsel dat de hele dag heeft aangestaan en dat elke volgende aanraking leest als weer een verzoek.

Iedereen kleedt zich om, behalve jij

Kijk eens naar hoe elke andere overgang in je leven wel gemarkeerd wordt. Voor werk trek je iets anders aan. Voor sporten trek je iets anders aan. Zelfs voor een verjaardag doe je iets met je haar. Bij al die dingen wisselt je hoofd van stand terwijl je je omkleedt, en dat gaat vanzelf.

Van moeder naar minnares is de enige overgang die je geacht wordt te maken in dezelfde broek waarin je net kots hebt weggeveegd. Geen drempel, geen sluis, niks. En dan snap je niet dat je hoofd nog in de wasmand zit.

Wat kleding met je eigen hoofd doet

Hier komt het onderzoek dat dit interessanter maakt dan een tip over lingerie. Psychologen Hajo Adam en Adam Galinsky lieten in 2012 mensen een taak doen die aandacht vraagt. Wie een laboratoriumjas aanhad, presteerde beter dan wie hem niet aanhad.

Het venijn zit in wat ze daarna deden. Dezelfde jas, maar nu gepresenteerd als de jas van een schilder in plaats van die van een dokter: geen effect. En de jas alleen maar zien liggen zonder hem aan te trekken: ook geen effect. Het werkt dus pas als je hem aanhebt én als hij voor jou ergens voor staat.

Dat is precies waarom dit werkt en waarom het niet gaat over hoe je eruitziet. Iets aantrekken dat voor jou over verlangen gaat, zet je hoofd om terwijl je het aantrekt. Er hoeft nog niemand te kijken.

Je trekt het niet aan zodat hij je wil. Je trekt het aan zodat jij die tien meter oversteekt.

Dus je doet het niet voor hem

Dat is het verschil met hoe hier meestal over geschreven wordt. Lingerie als cadeautje aan hem, als iets waarmee je hem tevreden houdt, als een dienst op een lijstje dat toch al te lang is. Zo bekeken is het weer een taak, en daar heb je er al genoeg van.

Draai het om en het is gereedschap dat van jou is. Het is de sluis waardoor je van de ene stand in de andere komt, en dat je daar allebei beter van wordt is meegenomen en niet het doel. Hij merkt trouwens vooral dat je er bent in plaats van dat je het uitzit, en dat is een groter verschil dan welk kledingstuk ook.

Maar je lijf dan

Nu de tegenwerping die je nu maakt, en het is de eerlijke. Je ziet in de spiegel wat er hangt en uitzakt en gebleven is na twee kinderen, en dan is iets strakks aantrekken wel het laatste waar je zin in hebt.

Alleen werkt het onderstaande precies andersom dan je denkt. Sekstherapeuten noemen het spectatoring: tijdens het vrijen naar jezelf kijken van een afstandje, controleren hoe je eruitziet vanuit een hoek waarin niemand ligt. Dat is de grootste sfeerdoder die er is. Niet je lijf doet dat, maar je aandacht. Iets aanhebben waarin jij jezelf goed vindt, haalt precies die camera weg.

Dit is dan ook geen oproep om er anders uit te zien. Het is er een om iets aan te hebben waarin je niet de hele tijd aan je buik denkt. Dat kan een oud zijden hemd zijn, net zo goed als iets met kant.

Wat je deze week doet

Behandel het als omkleden voor iets, niet als een verrassing die moet slagen.

• Koop iets waarin jij jezelf mooi vindt, niet iets waarvan je denkt dat hij het mooi vindt. Dat zijn vaak twee verschillende dingen.
• Trek het aan voordat je zin hebt. Het omkleden is de overgang, niet de beloning voor een goede bui.
• Doe eerst iets van tien minuten dat de dag afsluit: een douche, de deur van de kinderkamer dicht, je telefoon beneden.
• Draag het ook een keer onder je gewone kleren, gewoon op een dinsdag. Dan werkt het de hele dag door en niet alleen op het moment zelf.
• Verwacht niet dat je meteen zin hebt. Bij de meeste vrouwen komt die pas op gang als er al iets gebeurt.

Het is geen kostuum voor hem, het is een sluis voor jou. En dat je die zelf kunt bouwen, betekent dat je niet hoeft te wachten tot je op een avond toevallig zin hebt.

Vanavond al

Je hoeft hier niet voor te winkelen om te beginnen. Er ligt waarschijnlijk al iets achterin de kast dat je ooit hebt gekocht en twee keer hebt gedragen.

Trek dat vanavond aan om acht uur, voordat er iets aan de hand is en zonder aankondiging. Kijk niet wat hij doet, kijk wat het met jou doet in dat halve uur ervoor. Dat is waar het om gaat, en de rest volgt vaak vanzelf.

Bronnen

• Hajo Adam en Adam Galinsky (2012). Enclothed Cognition. Journal of Experimental Social Psychology, 48(4). Kleding beïnvloedt hoe je zelf denkt, maar alleen als je haar draagt én als ze voor jou een betekenis heeft.
• William Masters en Virginia Johnson introduceerden het begrip spectatoring: jezelf tijdens het vrijen van buitenaf bekijken en beoordelen, wat opwinding in de weg zit.
• Rosemary Basson (2000), over responsief verlangen: bij veel vrouwen ontstaat de zin tijdens het vrijen en niet ervoor.
• Het begrip touched out is breed erkend onder moeders en hulpverleners; specifiek onderzoek naar aanrakingsaversie bij ouders is nog schaars.